Orman yangınları, yüreğimizi yakmaya devam ediyor.
\r
Aklıma, Dostoyevski’nin sözü geliyor:
\r
“Bir ağacın önünden onu sevmeden, onun var oluşundan mutluluk duymadan geçilebileceğini aklım almıyor.”
\r
Ama ormanlar, acımasızca yakılıyor, katlediliyor.
\r
Yaşar Kemal şöyle diyor:
\r
“Hiç orman yangını görev var mı? Yanarken ağaçlar da insanlar gibi çığlık çığlığa ağlarlar.”
\r
Şimdi de Anton Çehov’a kulak verelim:
\r
“Kimi insanlar vardır, kitaplardan değil, tarlalardan, ormanlardan, ırmak kıyılarından bir şeyler öğrenmişlerdir. Yanı başlarında öten kuşlar, batarken kızıllığıyla güneş, kendi hallerindeki ağaçlar ve yaban otları öğretmenleri olmuştur.”
\r
İşte, çok bilinen bir Kızılderili atasözü:
\r
“Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde, beyaz adam, paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak.”
\r
Ormanlarımızla birlikte orada, yani evlerinde yaşayan hayvanlar ve diğer canlılar da yok oluyor.
\r
Ormanların yanmasına yol açanlara verilen cezalar caydırıcı değil. Oysa en ağır ceza verilmeli, bu vicdansızlara!
\r
Sözün bittiği yerde, son sözü ünü yurt dışına taşmış, Bandırmalı şair-yazar Ayten Mutlu’nun, “Son Armağan” başlıklı dizelerine bırakıyorum:
\r
“yalnız bir ağacın öldüğü yerde
\r
üç kere döner kuşlar
\r
sunmak için kederi yaprak perilerine
\r \r
koruyun onu koruyun
\r
sonsuz uykusunu bu iyi ağacın
\r
kutsayın onu güzel sözlerle
\r \r
yeni doğmuş bir yıldızın ışıklarıyla
\r
örtün suçsuz gövdesini
\r
kimsesiz gövdesini
\r
sarın iyi sözlerle
\r \r
sözlerdir artık sadece
\r
beklediği yaşayanlardan
\r
hiçbir işe yaramayan boş sözler
\r \r
bitti işte, ne rüzgâr
\r
ne ağaç kurtlarının şenlikli çıtırtısı
\r
gece ne ay ışığı
\r
ne lanetli karanlık
\r
ne de canlı gülüşü günışığının
\r
okşayacak onun kabuklarını
\r \r
dönün kuşlar, kuşlar dönün
\r
gözyaşları akıtın sönen yapraklarına
\r
yaşamın son armağanı olsun ağaca
\r \r
dönün kuşlar üç kez daha
\r
ağacın tek başına öldüğü cıvıltılı ormanda”
