Tamam, gazetecilik, tarihin not defterini tutmaktır.
Gazeteci, tarihin tanığıdır.
Tamam, gazeteci yazsın da, ya toplum?
Sık sık karşılaştığımız bir olay şudur:
Kişi gelir, sana bir konuda önemli bilgiler aktarır. Aktardıkları toplum yararı adına haber değeri taşımaktadır ve yazılmalıdır ama anlatan kişi, sık sık da, “Aman, haberi benden aldığını söyleme. İsmimi açıklama sakın” der. Tamam, istenmediği takdirde “haber kaynağının gizli kalması” ilkesi tabii ki gazeteciliğin temel ilkelerinde yer alır ama gazeteci de, asla “Donkişot” olarak görülmemelidir.
Çok önemli bilgiler verdiklerini öne süren kişilerin, bu kadar “korkak” ve “ürkek” davranmaları da kabul edilemez.
Sen, yazdığın haber veya köşe yazın ile ilgili mahkemeye bile düşsen, sana o bilgiyi vererek, haberi kanıtlamanı sağlamanda sana yardımcı olmayacak kişiler rahat ve huzurlarını bozmayacak, hatta haberin öznesi durumunda bulunan kişi veya kurumlarla ilişkilerini hiç bozulmadan sürdürecek, sen ise “ateş hattı”nda yer alacaksın!
Tabii ki gazeteci, kalemine sadık ve cesur olmalı. Ama nereye kadar? Sorumluluktan kaçarak, perde arkasında kalıp, tüm yükü gazetecinin omuzlarında bırakan kişiler için mi?
Haberi, değer bularak yazdığında, bilgi veren kişilerin bile sana yönelik, “Ben yaz demedim!” diye sorumluluktan kaçıp, kendini sıyırmaya çalıştığı bir düzende, “Yaz gazeteci, yaz!” diyenlerin, biraz olsun utanmaları ve arada bir de aynaya bakmaları gerekiyor!
Gazeteci, “Donkişot” değildir!
