Etik ve ahlâk kavramları, tarihsel süreçte toplumların omurgasını oluşturan tek ve biricik değerler bütünüdür. Ancak günümüz dünyasında, değişen sosyo-ekonomik dinamikler ve kurumsal yapıların karmaşıklaşması, bu değerlerin salt teorik birer kavram olarak kalma tehlikesini doğurmuştur. Bugün etik; bireylerin vicdani bir sorgulaması olmanın ötesinde, kamusal ve özel sektörün sürdürülebilirliğini belirleyen stratejik bir yönetim aracıdır.
Ülkemize ve çalışma hayatımıza baktığımızda, etik standartların benimsenmesinde ve uygulanmasında atılması gereken adımların ne denli kritik olduğunu görüyoruz. Geçmişte ıskalanan fırsatları ve yapısal gecikmeleri eleştirmekle yetinemeyiz; asıl görevimiz, çağdaş etik bilincini sistematik bir biçimde dönüştürmek ve hayata geçirmektir. Etik bir kültür, ancak kurumsal yönetişimden hukukun üstünlüğüne, ekonomik faaliyetlerden bireysel karar mekanizmalarına kadar her alanda şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkelerinin tavizsiz uygulanmasıyla inşa edilir.
Bu süreçte unutulmaması gereken en temel gerçek; etiğin durağan değil, sürekli güncellenmesi ve içselleştirilmesi gereken dinamik bir yapı olduğudur. Etik bilincini aşılamak ve yaşatmak; günübirlik krizlerin ya da dönemsel skandalların ötesinde, uzun vadeli bir vizyon gerektirir. Bir toplumda çürümenin veya gelişmenin anahtarı, teknik altyapıdan ziyade o toplumun sahip olduğu ahlâki sermayedir.
Bu nedenle, etik değerleri her daim gündemin merkezinde tutmak, bir uzmanlık faaliyeti olmanın ötesinde, toplumsal sözleşmemizin ve geleceğimizin teminat altına alınmasıdır. Bu nedenle statik değil dinamik bir etik yaklaşımın benimsenmesi gerektiğini unutmayalım.
Prof. Dr. Çağatay ÜSTÜN
