Gençlerbirliği -Fenerbahçe maçında olanları hepimiz televizyonlarda ve sosyal medyada izledik.
4 yaşında bir çocuk, babasıyla maça gelmiş. Üzerinde de Fenerbahçe forması var.
Tribünde ise, bir fanatik adeta kendinden geçiyor. Çocuğun üzerindeki formayı zorla çıkarttırmak için bağırıyor. Polisler, taraftarlar müdahale ediyor ama yetmiyor.
Bir polis memuru sonunda 4 yaşındaki Göktuğ’u kucağına alıp tribünden uzaklaştırıyor. Kendini bilmez tribün eşkiyası da gözaltına alınmış.
Hakkında, kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı, hürriyeti tahdit dahil çeşitli suçlamalar var. Sonrasında da bu tribün eşkıyasına ev hapsi verilmiş.
Yıllardır gazeteciler, belediye başkanları içeride. O küçücük çocuğa bunları yapan adam bugün evinde.
Yıllarca adalet diye yollarda yürüdük, adliyelerde davaları izledik, gerek yazılarımızla gerek eylemlerimizle adaletsizliğe karşı çıktık.
Yine soruyoruz.. ‘’Adalet mi bu?’’ diye…
Mesele Fenerbahçe değil. Gençlerbirliği de değil. Mesele futbol bile değil.
Mesele, dört yaşındaki bir çocuğun bir yetişkinin öfkesinden, fanatizminden korunmak zorunda kalması.
Dört yaşında bir çocuk bu yahu!! Babasıyla maça gelmiş, takımının formasını giymiş. Hepsi bu.
Bir forma, 4 yaşındaki bir çocuğu korkutmaktan nasıl daha önemli hale gelebiliyor?
Yada takım sevgisi, insanları nasıl bu kadar gaddar yapabiliyor?
Fanatizm farklı bir şey, saygısızlık farklı bir şey…
