“Ölenin arkasından konuşulmaz” sözü benim için geçerli değil.
Ölen kişi, eğer iyi ve güzel insansa, onu anlatmak ve anmak bana mutluluk verir.
Kötü insanların ise cenazelerine katılmadığım gibi, yeri geldiğinde kötülüklerini
de anlatır, arkalarından konuşurum.
X X X
Simo de Beauvoir, “Canımı yakanlardan intikam almayı düşünmedim hiç. Hayat,
benden daha yaratıcı” diyor.
Gerçekten de öyle…İntikam, ilkel bir duygu.
Zaman geliyor, uğradığın haksızlıkların, vefasızlıkların, kötü insanların cezasını
hayat gerçekten kesiyor. Onların düştükleri duruma çok seviniyor, mutlu
oluyorum.
X X X
Yaşamak, direnmektir. Zalime, kötü insanlara boyun eğmemektir. Friedrich
Nietzsche’nin, “Beni öldürmeyen şey, beni güçlü kılar” sözünü anımsamaktır.
Umudumuzu sürekli yeşertmektir.
Nazım Hikmet’ten unutulmaz dizeler:
“İnsan,
Denizin olmadığı yerde,
Umut adına
Martı olmalı”
Demek ki neymiş?
Yaşamak dediğin bir yürek dolusu gülüş, bir heybe dolusu umuttur.
X X X
Lenin, şöyle diyor:
“İnsan, gerçek dostların felaket anında tanır. Yenilgi yılları, iyi bir okuldur.”
Kısacası, yenilmekten değil, umutsuz kalmaktan korkun.”
Yine Lenin’e kulak verelim:
“Her sınıf, kendi ölüsüne ağlar. Kime ağlayacağını bilmeyenler için tarih iyi bir
öğretmendir.”
Bu bölümü, Gabriel Garcia Marquez’in sözüyle noktalayayım:
“Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse!”
X X X
Kızılderili atasözlerini severim. Bu sözler, yaşamın imbiğinden süzülerek
gelmişlerdir.
İşte onlardan biri:
“Neden ben, insanlara güvenmemeyi öğrenip ruhumu kirleteyim? Onlar,
güvenilir olmayı öğrensinler.”
Fyodor Dostoyevski ise şöyle diyor:
“Hayatımdan kimseyi çıkarmadım. Hepsi güven denilen kazada öldü.”
X X X
Herkes yaşadığı düzenden şikâyet ediyor ama Tolstoy’un şu sözünü unutmuyor:
“Herkes dünyayı değiştirmek ister ama kimse kendisinden başlamaz.”
Değişim, devrim için koskoca yürek gerekir.
Fidel Castro, şöyle diyor:
“Tanrının Türk Milleti’ne en büyük hediyesi Atatürk’tür.”
